هوالخالق

 

درمسلخ عشق جز نکو را نکشند    روبه صفتان زشتخو را نکشند

 

در آن روزگاران که بنای زیستن بر روی زمین و آبادانی آن شکل می‌گرفت، فرزندان آدم یعنی هابیل و قابیل به قربانی گوسپند در محضر خداوند تحت آزمایش قرار گرفتند. هابیل بهترین و فربه‌ترین گوسپند را به پیشگاه آفریننده‌ی خویش تقدیم و همانا قربانیش پذیرفته می‌شود و نیز خود قربانی این ارادت و بندگی و مغضوب قابیل و شومی حسادت برادر گردید.

وَاتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَاَ ابْنَیْ آدَمَ بِالْحَقِّ اِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِن اَحَدِهِمَا وَلَمْ یُتَقَبَّلْ مِنَ الآخَرِ قَالَ لَاَقْتُلَنَّکَ قَالَ اِنَّمَا یَتَقَبَّلُ اللّهُ مِنَ الْمُتَّقِینَ

پذیرفته شدن گوسپند هابیل و قربانی شدن او به پای تعهدش نه تنها پایان این سیره‌ی مبارک نگردید که اساس آن سنت الهی مستحکم گردید و همواره در دوران‌های دیگر به انواع و اشکال گوناگون ادامه داشت...

تا آن زمان که خلیل خدا، آن بت‌شکن بی‌محابا و بی‌نظیر زمان، فرمان ذبح اسماعیل را به خواب دریافت می‌کند، آن فرزانه‌ی موحد و آن پیامبر با صلابت و مطیع محض، آستین بر قربانی فرزند بالا می‌زند و سینه‌ی مالامال از مهر فرزند برومندش را که پدر را در تجدید بنای بیت عشق و حرم امن الهی یاری نموده بود، با شرح صدر همراه کرد و گردن به امر خداوند و کارد به گردن اسماعیل فرو گذاشت تا ذبحش نماید و اینچنین در راستای توحید بنای یکتا پرستی و خدا خواهی را تا ملکوت اعلی بلند و رفیع می‌سازد.

اینچنین ابراهیم (ع) شگفتی می‌آفریند که مفتخر به لقب خلیل الهی می‌گردد.

روند و راه خلیل خدا را فرزند پیامبر خاتم، زاده‌ی زهرای بتول و پرورده‌ی حیدر کرار، سیّد الشهداء حضرت حسین ابن علی (ع)، با جانبازی و قربانی عزیزترین پاره‌های تنش چون علی اکبر، علی اصغر، عباس، قاسم، عون، جعفر ...و... اعلی‌ترین مرتبه عاشقی و زیباترین  شیوه‌ی عشقبازی را به همه جهانیان و برای همیشه تاریخ به نمایش می‌گذارد.

و عید قربان یادآور ارائه خالصانه‌ترین نوع بندگی از سوی ابراهیمِ خلیل و همه‌ی قربانی‌های راه دوست و آموزنده‌ترین شیوه‌ی بندگی و دلدادگی می‌باشد.

لذا این ارزشمند‌ترین عید را به همه مسلمانان عالم تهنیت گفته، از پیشگاه رب‌الارباب و گرداننده‌ی چرخ گردون و خالق هستی بخش مسئلت می‌نماییم راهیِ راه پیامبران و ائمه اطهارمان بفرماید. ان‌شاءالله

 

حاج حسن پورشبانان