عیسی(ع) درشام آخر، دو نفر از حواریانش را بایک جمله و با یک لحن مشابه متهم کرد. عیسی(ع) گناهانی را که هر دو آنها در آینده مرتکب می شدند، پیش بینی کرد.

یهودای اسخریوطی به خود آمد و خود را محکوم کرد.

پطروس نیز پس از سه بار انکار تمام اعتقاداتش ، به خود آمد. 

اما در لحظه تصمیم، پطرس مقصود حقیقی پیام عیسی(ع) را فهمید. توبه کرد و ادامه داد، با فروتنی.

می توانست خودکشی را انتخاب کند، اما با حواریان دیگر رو به رو شد و شاید گفت: بسیار خوب، تا بشر هست درباره‌ی اشتباه من صحبت کنید، اما بگذارید اصلاحش کنم.

پطرس فهمید که عشق می بخشد. یهودا هیچ نفهمید.

*
*
*
****

بخشش یک خیابان دو طرفه است. هربار کسی را می بخشیم، خود را نیز می بخشیم . اگر نسبت به دیگران تسامح کنیم، پذیرش اشتباه های خودمان آسان تر است. بدین ترتیب، بدون گناه یا تلخی، می توانیم بهتر به سوی زندگی ره یابیم.

هنگامی که بخاطر ضعف بگذاریم نفرت، حسادت و عدم تسامح در پیرامون ما ارتعاش یابد، سرانجام این ارتعاشات ما را می بلعند.

پطرس از مسیح(ع) پرسید: مولای من ، آیا باید شخص دیگری را هفت بار ببخشم؟ و مسیح(ع) پاسخ داد نه تنها هفت بار که هفتاد بار.

بخشش پرده‌ اثیری را پاک می کند و نور راستین الهی را به ما می‌نمایاند.

     پائولوکوئلیو/ کتاب مکتوب