یاهو

در این سحرهای آخرین که بوی حزن می‌دهد و سایه سنگین فراق میهمانی خداوند در حال نزدیک شدن است، دست بر دعا برداریم و از اعماق قلبمان و از اعماق وجودمان ناله برداریم که؛

خداوندا؛ ما را یاری کن و به ما کمک کن و ما را هدایت بفرما و از این گمراهی و ضلالت و از این تاریکی و جهل نجاتمان بخش و ما را لایق ضیافت خودت قرار بده و ما را بهره‌مند از این ضیافت الهی بفرما.

خداوندا؛ توفیقمان عطا بفرما تا بهره‌مان را از این ماه برگیریم.

خداوندا؛ ما را از این غفلت و از این تاریکی نجات ده و ما را از زندان نفسمان رهایی بخش. ما در جسم خودمان زندانی هستیم و روح‌مان را زندانی کرده‌ایم و در تاریکی جهل فرو رفته‌ایم. ما روشنایی را نمی‌بینیم که به سمت آن برویم، چشمانمان را به روی روشنایی‌ها بسته‌ایم، به روی نور بسته‌ایم و نمی‌دانیم کدام سو برویم.

خداوندا؛ غافلیم، عاجزیم، ناتوانیم، درمانده‌ایم، ما را از این ضلالت و بیچارگی نجات ببخش تا چشمانمان را باز کنیم و زیبایی نور را احساس کنیم.

خداوندا؛ شب قدر کدام شب است و قدر چگونه است و ما چگونه قدر بدانیم و چگونه به قدر آن نزدیک شویم.

خداوندا؛

درماندگی چه دردناک

    و بیچارگی چه اندوه بار

        و ندانستن چه حسرت بار

            و جهالت چه بار سنگینی است بر دوش ما

                     و غفلت چه پوشش نامناسبی است بر تن ما

خداوندا؛ دستمان را بگیر تا قدم در روشنایی گذاشته و به سوی رحمت و مغفرتت بیاییم.

خداوندا؛ چشمان بسته‌ی ما را به نور خودت روشنایی بخش و دل‌های زنگار گرفته‌مان را به معرفتت صیقلی بخش.

خداوندا؛ بیچارگی‌مان را چاره کن و درماندگی‌مان را درمان بخش.

آمین یارب العالمین.

 

  حاج حسن پورشبانان - رمضان 1394