به‌نام جان آفرین

 

افسوس چند روز دیگر بپایان رمضان این الماس تعبد و بندگی که گوهر جان را صیقل می‌داد بیش نمانده است. سحرهای آخرین بوی حزن میدهد. سایه سنگین ابر فراقِ میهمانی خداوند در حال نزدیک شدن است. بساط سبز و عطرآگین مونس رعنا و دوست داشتنی یک ماهه که مژده‌ی رحمتهای خداوند را بشارت میداد در حال جمع شدن می‌باشد. سفره میهمانی آرام آرام برچیده میشود و خیمه‌ی امن و صفابخش بزم ملکوتیِ افطارها درحضور حضرت دوست و ملائک جمع میگردد و چه دردناک است غربت حزن انگیز و فراق غمبار سحرهای روح‌بخش که خدادوستان بفرمان ربِ خود قبل از مرغان سحر زبان به ثنای حضرتش می‌گشودند.

دریغا چه دلپذیر سحرهایی که بازار داغ عفو خداوندی و فضای پر رونق آشتی با آفریدگار سپری گردید.

 

 

درد فراق را با امید غفران و آمرزش گناهان التیام می‌بخشیم و چشم در انتظار پیآمدهای رمضان و برکات آن گشاده می‌داریم و آن را به پایانه‌اش که خداوند سبحان برای مسلمانان عید مقرر فرمودند پیوند میزنیم و سپاسش را بجا می‌آوریم و بر همه مسلمانان جهان این ودیعه آسمانی را تبریک میگوییم.

 

حاج حسن پورشبانان